ಹೆಸರಲ್ಲೇನಿದೆ ಎಂದರು ಕವಿಗಳು
ಆದರೆ ಹುಡುಕಿ ಕೊಟ್ಟರು ಜ್ಞಾನಿಗಳು

ಯಾರದೋ ಹೆಸರನು ಎರವಲು ಪಡೆವರು
ಅರಿಯದೆ ನನ್ನದೇ ಎನ್ನುವರು.

ಬಾಳಿಗೆ ಅರ್ಥವ ನೀಡಲು ಹೆಸರೋ?
ಹೆಸರಿಗೆ ಅರ್ಥವ ನೀಡಲು ಬಾಳೋ?

ಹೆಸರಲಿ ಏನಿದೆ ಗಮ್ಮತ್ತು?
ತಿಳಿವುದು ಅರಿತರೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತು.

ಹೆಸರನು ಕರೆದರೆ ಮನದಲಿ ಇಂಚರ
ಕೂಗಲು ದೂರದಿ ಕಿವಿಗಳು ಎಚ್ಚರ.

ದೇವರು ನೀಡಿಹ ಹೆಸರನು ತಿಳಿದಿರು
ಪದಗಳ ಹೆಸರು ಅಳಿವುದು ಅರಿತಿರು
-ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ

ನಿನಗೆ ನೀನೇ ಒಡೆಯನು
ಹೆದರದಿರು ಮನುಜ
ನೀನು ದೇವರ ಕೊಡುಗೆಯು
ಮರೆಯದಿರು ಒಡೆಯ.

ಮುಂದೆ ಏನಿದೆ ತಿಳಿಯದು
ಕೊರಗದಿರು ಗೆಳೆಯ
ಹೋದ ನಿನ್ನೆಯ ನೆನೆಯುತಾ
ಮರುಗದಿರು ಇನಿಯ.

ಬಾಳು ನಿನ್ನನು ತಳ್ಳಲು
ನಡುಗದಿರು ಯುವಕ
ಜಯಿಸ ಬಲವ ಕಾಣುವೆ
ತೊರೆದುಬಿಡು ನಡುಕ.

ಬಾಗಿಲೊಂದು ಮುಚ್ಚಲು
ಎಸೆಯದಿರು ಕನಸು
ಹತ್ತು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆವುವು
ಅರಳಿಸಲು ಮನಸು.

ಹೆಜ್ಜೆಗೆಜ್ಜೆಯ ಇಡುತಲಿ
ಸಾಗುತಿರು ಮುಂದೆ
ಎದುರುಗೊಳ್ವನು ದೇವನು
ನೋಡದಿರು ಹಿಂದೆ.
-ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ

ಕರಗು ಮೋಡವೆ
ಬಿಸಿಲ ಬೇಗೆಗೆ
ಇಳಿದು ಬಾ ಧರೆಗೆ
ನಿನ್ನ ತಂಪಿಗೆ
ಧರೆಯು ಕಾದಿದೆ
ಬೇಯುತ ಧಗೆಗೆ

ಧರೆಯ ನೀರನು
ಸಾಲ ಪಡೆದಿಹೆ
ಮರೆತರೇ ಜೋಕೆ
ಬೇಗ ತೀರಿಸು
ಪಡೆದ ಸಾಲವ
ಬಡ್ಡಿಯ ಜೊತೆಗೆ

ನೀರ ಸುಡುತಾ
ಆವಿ ಹೊತ್ತಾ
ರವಿಯೇ ಎಲ್ಲಿರುವೆ
ಮೋಡ ಕರಗಿಸು
ನೀರ ಸುರಿಸು
ಧರೆಯು ಬೇಡುತಿದೆ
-ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ

ಬನ್ನಿ…
ಸ್ವಾರ್ಥದ ಕತ್ತಲು ಜಗದಲಿ
ಪ್ರೀತಿಯ ದೀಪವ ಹಚ್ಚೋಣ
ಸುಳ್ಳಿನ ಗುಹೆ ಇದೆ ಸುತ್ತಲೂ
ಸತ್ಯದ ಕಿಡಿಯನು ಕಚ್ಚೋಣ
ಅನೀತಿಯ ಮೋಡವು ಕವಿದಿದೆ
ನೀತಿಯ ಜ್ಯೋತಿಯ ಬೆಳಗೋಣ
ಅಶಾಂತಿಯ ಮಬ್ಬು ಹರಡಿದೆ
ಶಾಂತಿಯ ಬೆಳಕನು ಬೀರೋಣ
ಅನ್ಯಾಯದ ಇರುಳು ಮುಸುಕಿದೆ
ನ್ಯಾಯದ ಕಿಚ್ಚನು ಬೆಳೆಸೋಣ
ಕತ್ತಲ ದೂರುವ ಛಾಳಿಯ ಬಿಟ್ಟು
ಬೆಳಗುವ ಜಾಣರು ಆಗೋಣ
– ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ

ತಪ್ಪು ತಪ್ಪೇ
ಯಾರೇ ಮಾಡಲಿ
ಅದೊಂದು ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ
ಎಲ್ಲರ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯ ಬಾಳಲಿ

ತನ್ನ ತಪ್ಪು ಚಿಕ್ಕದಂತೆ
ಪರರ ತಪ್ಪು ದೊಡ್ಡದಂತೆ
ತನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕ್ಷಮೆಯಂತೆ
ಪರರ ತಪ್ಪಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಂತೆ

ನಿನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ನೀ ನೋಡುವಂತೆಯೇ
ಪರರ ತಪ್ಪನೂ ನೀ ನೋಡಿದರೆ
ನಿನಗೇನು ನಷ್ಟ ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ!

ಮಹಾಯುದ್ದ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ
ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ
ನಾಲಿಗೆಯೇ ಆಯುಧವು
ಜಗವೇ ತತ್ತರಿಸಿ ಹೋಗಿದೆ
ಮರುಕವಿಲ್ಲ ಈ ಆಯುಧಕೆ
ಮಕ್ಕಳು ಸ್ತ್ರೀಯರೆನ್ನದೆ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿದೆ
ಕದನ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ
ಕದನ ವಿರಾಮವಿಲ್ಲ
ಬಲಿಯಾದ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ
ರಕ್ಷಿಸೋ ದೇವಾ ಕದನದ ನಾಶದಿಂದ
ಮನುಕುಲವ ಮನುಕಲಕುವ ನೋವಿನಿಂದ
-ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ

ಸತ್ಯದ ಅರಮನೆಯನು
ಕಟ್ಟುವ ಆಸೆ ಹೊತ್ತು
ಅರಿಯದೆ ಸುಳ್ಳಿನ ಕಲ್ಲುಗಳ ಬಳಸಿ
ಕತ್ತಲ ಗುಹೆಯಾಗಿದೆ.

ಸತ್ಯದ ಸುವಾಸನೆಗೆ ಮಾರು ಹೊಗಿ
ಮೈ ಸೋಂಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಯಲಿ
ಕೊಳೆತ ಹೂಗಳನೇ ಅರಸಿ ತಂದು
ನಾರುವ ತಿಪ್ಪೆಯಾಗಿದೆ.

ಸತ್ಯದ ಸಿಹಿಯನು
ಬಾಯ್ತುಂಬುವ ಆಸೆ ಹೊತ್ತು
ಅಸತ್ಯದ ಒಣಗಿದ ಕಬ್ಬು ತಂದು
ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ರಾಶಿಯಾಗಿದೆ.

ಸತ್ಯದ ಅಂದವ ಬಯಸಿ
ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲಿ
ದ್ವೆಷದ ದೃಷ್ಟಿಯು ಪುಟಿದೆದ್ದು
ಗೊಂದಲದ ಬೀಡಾಗಿದೆ.

ಕುರುಡೆನ್ನ ನೀಗು ಓ ನನ್ನ ದೇವನೆ
ಸತ್ಯದ ನೆರಳಲಿ ಎನ್ನ ಬೆಳೆಸು
ಎದುರಲ್ಲಿ ಕಂಡಾಗ ಅನೀತಿಯ ಹೊಗೆಯನ್ನು
ಬೆಂಕಿಯ ಇರುವಿಕೆಯ ಅರಿಯ ಕಲಿಸು. -ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ

ಬೆಳಕು ಶಾಖ ಸೂರ್ಯನ
ಶುಭ್ರ ಬೆಳದಿಂಗಳು ಚಂದ್ರನ
ತಂಪಾದ ನೆರಳು ಮರಗಳ
ಹಸಿರ ಸರಮಾಲೆ ಹರಿವ ನೀರಿನ
ಇರುವಿಕೆಯ ಸಾರಿ ಹೇಳುವುವು ಮೂಢನಿಗೂ…
ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳು ನಿನ್ನ ಸಾರಿಹೇಳದೆ ಹೋದರೆ
ನಿನ್ನ ಬಾಳು ವ್ಯರ್ಥ ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ!

ಉಸಿರಾಡುವ ಶವ ನಾನು
ಜೀವವಿಲ್ಲದ ನಡೆದಾಡುವ ಹೆಣ
ಭಾವನೆಗಳೋ ಶವ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಅಲಂಕಾರ
ಅಪರೂಪದ ನಗು ಚೆಲ್ಲಿದ ಹೂಗಳು
ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಗಿದೆ ಬಾಳು
ಸುತ್ತಲೂ ಬೆಳಕು ಕಾಣದ ಘೋರ ಕತ್ತಲು
ಬರಲಾರೆನು ಹೊರಗೆ ಮನಸ್ಸಾದರೂ
ಬರಲಾರರಾರು ಒಳಗೆ ನನಗೆ ಬೇಕೆಂದರೂ
ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಕುರುಡು
ಕಿವಿಯಿದ್ದೂ ಕಿವುಡು
ಸ್ಪರ್ಶ ಬೇಸಿಗೆ ಕಾಣದ ಚಳಿಗಾಲ
ಸಾಕಾಗಿದೆ ದೇವ ಈ ಸೆರೆಯ ಬಾಳು
ಬಾ ನನ್ನಲ್ಲಿಗೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಲು ಬಿಸಿ ಉಸಿರು
-ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ

ಹುಡುಕುತಾ ಹೋದ ಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬ
ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಮನುಜನ
ಹುಡುಕುವುದರಲ್ಲೊಂದು ಸ್ವಾರ್ಥವಿತ್ತು
ಮೊದಲು ಅರಿಯಲು ಅವನ.

ಹುಡುಕುತಾ ಹೋದ ಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬ
ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಹುಟ್ಟಿದವನ
ತೊಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ದರ್ಪವಿತ್ತು
ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವಾರ್ಥ ತುಂಬಿದ ಮನ.

ಹುಡುಕುತಾ ಹೋದ ಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬ
ಹಣವ ಒಯ್ವ ಸತ್ತ ಹೆಣವ
ಪುಸ್ತಕದ ರಾಶಿ ಮನೆಯಲಿತ್ತು
ಕಳೆದು ಕೊಂಡ ಬಾಳ್ವ ಛಲವ. – ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ