
ನಾನು ಕಣ್ದೆರೆದಾಗ
ಕಂಡಿದ್ದೆ ನನ್ನ
ಅಮ್ಮನ ಮುಖ
ಆ ಮುಖದ ಪ್ರಕಾಶದಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ಮುಖವ
ಗುರುತಿಸದಾದೆ
ಅಮ್ಮ ನಿನ್ನ
ಬೆರಳೆತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದಾಗ
ನಿನ್ನಲಿ ಕ್ಷಣಹೊತ್ತು
ಎನ್ನ ಮರೆತೆ
ತಾಯಿಯ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲಿ
ಬೆಳೆದ ಎನ್ನ ಕಂಡು
ಹಿರಿ ಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿದೆ
ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣದಿ ಬೆಳೆವ
ಎನ್ನ ಜಪಿಸಿ ಕಣ್ತೊಂಬಿದೆ
ಬಲವಾದ ನಿನ್ನ
ತೋಳಲಿ ಕೆಲಕಾಲ ಕಳೆದು
ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲ ಸೇರಿದೆ
ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ
ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು
ಎನ್ನ ತಾಯಿ
ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ
ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಅಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು
ಹೀಗೆ
ನಿನ್ನ ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ
ನಗುವಿನ ಹೂವಿಗೆ
ಚುಚ್ಚುವ ಸೂಜಿಯಾದೆ
ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ
ನನ್ನೊಡನೆ ನಲಿದಳು
ನನ್ನ ಜನನಿ
ತಪ್ಪೆಸಗಿದಾಗ
ನಿನ್ನಿಂದ ಬೈಯಿಸಿದಳು
ನಿನ್ನ ನಾಲಗೆಯಿಂದ
ಉಲಿದ ನುಡಿಯಿಂದ
ಎನ್ನ ಭಯದ ಭೂತವಾದೆ
ಸಂತಸಪಡಿಸಿದಾಗ
ತನ್ನ ತೋಳಲಿ ಬಂಧಿಸಿದಳು
ನನ್ನಮ್ಮ
ಕೀಟಲೆ ಎಸಗಿದಾಗ
ನಿನ್ನ ತೋರಿಸಿ ಬೆದರಿಸಿದಳು
ಬೆದರಿಸಿದ
ಬೆವರಿಳಿಸಿ ಬಳಲಿದ್ದ ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು
ದೂರ ಸರಿಸಿದೆ
ಕರುಣಾಮಯಿ ತಾಯಿಯ
ವಾತ್ಸಲ್ಯದಲಿ ಮಿಂದು
ನಿನ್ನ ಮಮತೆಯ
ಸವಿಯ ಸವಿದು
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಹಿಂಜರಿದೆ
ಶಿಸ್ತಿನ ಸಿಪಾಯಿ ನೀ
ಹೆದರಿಸುವ ಗಟ್ಟಿ ದನಿ
ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರದೆ
ಓ ನನ್ನ ಅಪ್ಪಾ!
ನಾ ನಿನ್ನ ಮರೆತರು
ನೀ ನನ್ನ ಮರೆಯದೆ
ನಾ ದೂರ ಸರಿದರೂ
ನೀ ದೂರ ಸರಿಯದೆ
ಹರಿವ ತೊರೆಯಂತೆ
ಸದಾ ನನ್ನ
ಪ್ರೀತಿಸಿದ
ಪೋಷಿಸಿದ
ರಕ್ಷಿಸಿದ
ಗುರಿ ತೋರಿದ
ಸಕಲ ವಲ್ಲಭ ನೀನು
ನಿನ ತ್ಯಾಗಕೆ
ಏನನ್ನು ಆಶಿಸದೆ
ಅವಿರತ ದುಡಿದ
ತ್ಯಾಗಮಯಿ ನೀನು
ನಿಷ್ಕಾಮ ಕರ್ಮಿ ನೀನು!
ಶರಣು ನಿನಗೆ ನಾ ಶರಣು
ಅಪ್ಪಾ ನಿನಗೆ ನಾ ಶರಣು!
-ಪೆದ್ದರಿಚ್ಚ